آيا دوستي بدون لذت هم اشكال دارد؟ به  طوري كه دوستي در حد صحبت باشد؟

اگر چه در ابتدا چنين تصوري به انسان دست مي دهد كه هدفي جز صحبت كردن ندارد و لذتي هم در كار نيست، ولي چون نفس انسان سركش است در دراز مدت به صحبت كردن قانع نخواهد شد. وقتي به وجدانشان مراجعه كنند متوجه خواهند شد كه حقيقتاً از اين دوستي ها لذت مي برند گرچه نمي خواهند اسمش را به زبان آورند. از اين روابط لذت مي برند.

در ملاقات هاي حضوري يا تلفني ساعت ها با هم حرف مي زنند، زيرا طبيعت جنس مخالف طوري است كه كشش و جاذبه دارد. اگر واقعاً لذتي در كار نيست، چرا خيلي از دختران جوان حوصله چنداني براي صحبت كردن با برادرشان را ندارند؟! و همچنين اكثر پسران تا خواهرشان مي خواهد از خودش اظهار محبت و علاقه كنند اظهار مي دارند: «اين قدر پر چونگي نكن» يا «چقدر حرف مي زني سرم رفت چه خبرت است» در حالي كه در اين دوستي ها بين دختران و پسران نه تنها خبري از بي حوصلگي و پرحرفي نيست، دنبال بهانه و مناسبتي هستند تا به سخنانشان ادامه دهند.